“ดิฉันหยิบเรื่องสถานการณ์ความไม่สงบในเมียนมา  เพราะมันเป็นวิกฤตทางชายแดนที่กระทบผลประโยชน์ต่อคนไทยโดยตรง”

อย่างไรก็ดี น่าสังเกตว่าไม่ใช่เพียงแต่พรรคประชาชนที่โดนโจมตีในการรณรงค์เพื่อการคุ้มครองผู้ลี้ภัย เพราะแม้แต่พรรคจากรัฐบาลปัจจุบันก็ถูกโจมตีเช่นกัน อาทิ นโยบายให้สัญชาติไทยแก่คนไร้สัญชาติที่อยู่ในไทยมานานแล้ว จนกลมกลืนกับสังคมไทย (มติคณะรัฐมนตรี 29 ต.ค.2567) ซึ่งกระแสวิจารณ์บนโซเชียลกลับตีความผิด จนเข้าใจคลาดเคลื่อนว่าเป็นการให้สัญชาติคนต่างด้าวทั้งหมดแบบ “เหมาเข่ง” เป็นต้น 

ในแง่หนึ่ง การผูกโยงประเด็นผู้อพยพหรือแรงงานข้ามชาติให้กลายเป็นเรื่องการเมืองไม่ได้เป็นเรื่องใหม่ โดยเฉพาะในต่างประเทศ เช่น สหรัฐอเมริกาและกลุ่มประเทศยุโรป พรรคการเมืองฝ่ายอนุรักษนิยมและกลุ่มขวาจัดต่างก็แข่งกันรณรงค์นโยบายกีดกันผู้อพยพ หรือปลุกระดมวาทกรรมสร้างความเกลียดชังต่อแรงงานข้ามชาติ และกล่าวหารัฐบาลในประเทศตนว่า “อ่อนข้อ” ให้กับผู้อพยพหรือคนต่างด้าวคล้ายๆ กัน  

“การยกประเด็นชาตินิยมขึ้นมาเพื่อจะแบ่งแยกเชื้อชาติมันถูกใช้เป็นประจำโดยฝ่ายอนุรักษ์ในต่างประเทศ มันคือวิธีการหาผู้ร้ายเพื่อเพิ่มฐานเสียงให้กับฝ่ายตนเอง” สส.ธิษะณากล่าวสรุป

ด้านอ.ดร.ศิรดา เขมานิฏฐาไท อาจารย์ประจำสำนักวิชาการระหว่างประเทศ คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ให้สัมภาษณ์กับ HaRDstories ว่าตนสังเกตเห็นการนำกระแสความรู้สึกต่อต้านแรงงานข้ามชาติมาใช้เป็นเครื่องมือทางการเมืองในประเทศไทยมาระยะหนึ่งแล้ว ซึ่งเธอมองว่าเรื่องที่ไม่ควรเกิดขึ้น 

“ความเกลียดชังครั้งนี้จะนำพาไปสู่ความแตกแยกทางการเมือง โดยหลงลืมว่าเรื่องแรงงานข้ามชาติเป็นเรื่องของเศรษฐกิจ สังคม มันเป็นผลประโยชน์แห่งชาติที่สังคมไทยจะได้รับ ไม่ควรถูกมองเป็นผลประโยชน์ของกลุ่มการเมืองใดการเมืองหนึ่ง” ดร.ศิรดากล่าว 

“พม่าจะเอาค่าแรง 700 บาท”

ทุกๆ เย็น วีระ แสงทอง มักจะทำการไลฟ์พูดคุยผ่านช่องทางติ๊กต็อกเพื่อนำเสนอข่าวสารเรื่องสวัสดิการของแรงงานข้ามชาติและสถานการณ์ประชาธิปไตยในเมียนมา ผู้ติดตามของเขาจำนวนมากเป็นแรงงานเมียนมาที่อาศัยอยู่ในไทย

วีระเล่าว่าตัวเขาเกิดที่ประเทศไทย พ่อของเขาเป็นชาวกะเหรี่ยงที่อยู่อาศัยบริเวณชายแดนไทย-เมียนมา เมื่ออายุได้ 7 ปีเขาย้ายไปอยู่ที่ประเทศเมียนมาระยะหนึ่ง ก่อนจะกลับมาใช้ชีวิตในประเทศไทยตั้งแต่อายุ 16 ปีจนมาถึงปัจจุบัน

เขาเคยทำงานอยู่ในบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง จนกระทั่งประเทศเมียนมาเกิดรัฐประหารในปี 2564 จึงตัดสินใจออกมาเคลื่อนไหวเรียกร้องประชาธิปไตยให้ประเทศของตนเอง ควบคู่ไปกับการเรียกร้องสิทธิให้แรงงานเมียนมาในประเทศไทย เขามักจะปรากฏตัวต่อหน้าสื่อ ในงานกิจกรรมและการยื่นหนังสือเพื่อเรียกร้องสิทธิให้กับชาวเมียนมาต่อหน่วยงานต่างๆ ภายใต้ชื่อกลุ่ม Bright Future

แต่ในช่วงปีที่ผ่านมา วีระกลายเป็นบุคคล “ไวรัล” ขึ้นมาในโลกออนไลน์ของไทย และมีสถานะปาน “ศัตรูหมายเลข 1” สำหรับผู้ที่หวาดระแวงต่อแรงงานข้ามชาติจากเมียนมา เนื่องด้วยคลิปวิดิโอที่ระบุว่า วีระเป็นแกนนำแรงงานเมียนมาที่เรียกร้องจะเอาค่าแรงขั้นต่ำ 700 บาทจากนายจ้างไทย 

คลิปดังกล่าวจุดประเด็นเสียงวิพากษ์วิจารณ์อย่างแพร่หลายในโซเชียลมีเดีย ก่อนที่สำนักข่าวจำนวนหนึ่งจะนำไปขยายความต่อ เรียกได้ว่าเป็นประเด็นเกี่ยวกับแรงงานเมียนมาที่ “ผ่านตา” ผู้คนมากที่สุดประเด็นหนึ่งในรอบปี จนวีระสังเกตว่าตั้งแต่คลิปนี้ไวรัลขึ้นมา ทุกวันจะมีคนไทยบางส่วนที่ไม่พอใจกับสิ่งที่เขาพูด เข้ามาก่อกวนและแสดงออกว่าไม่ต้องการให้เขาเคลื่อนไหวต่อไป