กรุงเทพฯ​- ในเต้นท์ผ้าใบที่สร้างขึ้นชั่วคราว ตรงข้ามทำเนียบรัฐบาล มาลี เตวิชาน นอนบนพื้นปูผ้าใบสีน้ำเงินระหว่างอดอาหารเข้าสู่สัปดาห์ที่สาม ถึงแม้สีหน้าจะซีดเซียว เธอชูกำปั้นอย่างมุ่งมั่น ทักทายสหายผู้มาเยือน

ในฐานะประธานสหภาพชิ้นส่วนยานยนต์บริษัทยานภัณฑ์ มาลีเป็นพนักงานคนแรกที่เริ่มต้นอดอาหารตั้งแต่วันที่ 12 มีนาคม หลังโดนเลิกจ้างอย่างไม่เป็นธรรม พนักงานหญิงฝ่ายผลิตอีกห้าคนทยอยอดอาหารตาม โดยมีเพื่อนร่วมงานอีกหลายร้อยคนผลัดมาปักหลักชุมนุม ระหว่างบางส่วนไปรับจ้างรายวันเพื่อหารายได้

บริษัทยานภัณฑ์ ผลิตท่อไอเสียและขาคลัตช์ให้กับบริษัทรถยนต์สัญชาติญี่ปุ่นโตโยต้าและอีซูซุ มีฐานการผลิตหลักที่จ.สมุทรปราการ บริษัทประกาศเลิกจ้างพนักงาน 859 รายกระทันหันตอนพฤศจิกายน 2567 โดยให้เหตุผลว่า มีหนี้สะสมจากพิษเศรษฐกิจ เพราะอุตสาหกรรมยานยนต์ซบเซาโควิด 19

“พนักงานฝ่ายผลิตแบบเรา หรือเจ้าหน้าที่บัญชีก็โดนปลดหมด” มาลี (42 ปี) ให้สัมภาษณ์ฮาร์ดสตอรี่ตอนเดือนมกราคมระหว่างการปักหลักชุมนุมหน้าโรงงาน วันนี้ เข้าสู่สัปดาห์ที่สามของการอดอาหาร เธอเป็นล้มเนื่องจากอากาศร้อน และไม่สะดวกให้สัมภาษณ์ “ลำบากทุกคน บางคนก็เป็นซึมเศร้า บางคนไม่มีเงินจ่ายค่าห้องพักแล้ว”

เร่งรัฐเบิกงบกลาง-ช่วยสำรอง

วิมล ห่วงไธสง อายุ 54 ปี เขาคิดว่าจะทำงานที่ยานภัณฑ์จนเกษียณ แต่พอรู้ตัวว่าโดนปลด ก็พอมีแผนสำรองอยู่ เขาหวังว่าจะนำเงินชดเชย 170,000 บาทที่ควรจะได้รับจากการเลิกจ้างกระทันหันตามกฎหมายแรงงาน ไปเริ่มธุรกิจปลูกไผ่ ขายหน่อไม้ที่บ้านที่อีสาน 

พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงานพ.ศ.2541 ระบุว่าลูกจ้างมีสิทธิได้รับเงินชดเชยจากการเลิกจ้างโดยไม่ได้แจ้งล่วงหน้า โดยจำนวนเงินคำนวณจากจำนวนปีที่ทำงาน อย่างไรก็ตาม บ.ยานภัณฑ์ยังไม่ได้จ่ายชดเชยพนักงานกว่าแปดร้อยราย รวมเป็นเงิน 250 ล้านบาท ถึงแม้จะให้สัญญาจะผ่อนจ่ายก่อนหน้านี้ จนกระทั่งถูกประกาศว่าบริษัทล้มละลาย

“ผมสั่งฟางมาร้อยก้อนเตรียมปลูกไผ่ขายหน่อไม้ แต่ตอนนี้ก็ตั้งไว้อย่างนั้น” วิมลว่า “สิ่งที่นายจ้างทำกับเราเรียกว่าอาชญกรรมทางเศรษฐกิจได้ไหม” 

วันนี้ วิมลอยู่ได้ด้วยเงินทดแทนระหว่างการว่างงานจากประกันสังคม ซึ่งให้ผู้ประกันตนที่ถูกเลิกจ้างเป็นเวลาหกเดือน ตอนนี้เขาเหลือสิทธิอีกแค่สองเดือน ยิ่งโรงงานส่วนใหญ่เปิดรับพนักงานอายุต่ำกว่า 40 ทำให้วิมลและเพื่อนร่วมงานต่างกังวลเรื่องอนาคต