ตั้งแต่เกิดรัฐประหารในเมียนมา ประเทศไทยไม่เพียงแค่ต้องรับผู้ลี้ภัยเท่านั้น แต่ยังมีนักเรียนทั้งรุ่นอีกด้วย สำหรับคำถามที่ว่า จะให้การศึกษากับเด็กเหล่านี้ในภาษาใหม่ได้อย่างไรนั้น ยังคงต้องหาคำตอบ

ความขัดแย้งบริเวณชายแดนไทย-กัมพูชาทำให้ชุมชนชาวกูยต้องสูญเสียผลผลิตทางการเกษตร ภาระหนี้สินเพิ่มขึ้น และยังทิ้ง “ระเบิดตกค้าง” ฝังอยู่ตามไร่นาของพวกเขา แต่ความเสียหายที่เงียบงันยิ่งกว่า คือความพยายามตลอดกว่าทศวรรษในการเชื่อมโยงชนพื้นเมืองที่ถูกพรมแดนสมัยใหม่แบ่งแยกออกจากกัน

ในอำเภอแม่สอด ผู้อพยพชาวเมียนมาอยู่กินในหมู่บ้านแห่งหนึ่งกันมาหลายสิบปีแล้ว ในหมู่บ้านแห่งนี้ ทุกครั้งที่ความตายมาถึง พวกเขาไม่ได้แค่ต้องรับมือกับความเศร้าจากการสูญเสียเท่านั้น ตลอดสิบสี่ปีที่ผ่านมานี้ ผู้อพยพเหล่านี้จัดเครือข่ายอาสา ช่วยจัดงานศพที่มีศักดิ์ศรีและคนรายได้น้อยเข้าถึงได้

ตั้งแต่ที่สหรัฐอเมริการะงับเงินทุนสนับสนุนต่างชาติ ค่ายลี้ภัยแม่หละ ณ ชายแดนไทย-เมียนมา ต้องดิ้นรนหาทางรอด

การเลือกตั้งในวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พบผู้มีสิทธิเลือกตั้งครั้งแรก หรือ First Voter จำนวนกว่า 4 ล้านคน แต่สำหรับเยาวชนชนกลุ่มน้อยทางชาติพันธุ์ นี่คือช่วงเวลาที่พวกเขาได้ค้นพบว่า การใช้สิทธิเลือกตั้งนั้นมาพร้อมกับอุปสรรคที่คนอื่นอาจไม่เคยต้องเผชิญ

สภาผู้แทนราษฎรผ่านกฎหมายคุ้มครองชาติพันธุ์ฉบับแรกของไทยด้วยมติเห็นด้วย 421 เสียง โดยปราศจากเสียงคัดค้าน นับเป็นประเทศที่สี่ในอาเซียน